Cześć, jestem w punkcie, gdzie wyjście do roboty graniczy z cudem. Każdy poranek to walka, w nocy budzę się z lękiem, a byle drobiazg sprawia, że ryczę albo wpadam w furię. Czy to już ten moment, kiedy trzeba odpuścić? Jak wyciągnęliście się z takiego dołka? Próbować przełamywać się na siłę i udawać, że jest okej, czy po prostu zalec na kanapie i dać sobie prawo do totalnego resetu? Boję się, że jak przestanę cokolwiek robić, to już całkiem popłynę.
Nie oczekuj od siebie za duzo,żeby się nie zawieźć. Ja robiłam tak :kładąc się mowilam sobie jutro zrobię pranie i to tyle jesli zrobiłam coś więcej super,ale najważniejsze, że zrobiłam to co zaplanowałam.Nie masz siły nie chce Ci się nic robić umyj jeden kubek i nie rób więcej codziennie coś. Male rzeczy zaczną Cię cieszyć Polecam też zastanowić się nad tearpią u psychologa: https://olgarymkiewicz.pl/oferta/psycholog-online/ Od siebie dodam, ze jest możłiwość takiej terapii również w formie online.